در زمانهای بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود، فضلیت ها و تباهی ها در همه جا

   شناور بودند . آنها از بیکاری دائمی شان خسته شده بودند. روزی همه فضائل و تباهی ها دور هم

   جمع شده بودند. روزی همه فضائل و تباهی ها دور هم جمع شده بودند. خسته تر و کسل تر از

   همیشه.

   ناگهان زکاوت ایستاد و گفت : بیائید یک بازی بکنیم. مثلا" قایم باشک. همه از این پيشنهاد شاد شدند

   و ديوانگي فورا" فرياد زد: من چشم مي گذارم و از آنجايي كه هيچ كس نمي خواست دنبال ديوانگي

   بگردد ،همه قبول كردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد.

   ديوانگي جلوي درختي رفت و چشم هايش را بست و شروع به شمردن كرد. يك ... دو... سه... همه

   رفتند تا جايي پنهان شوند . لطافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد. خيانت داخل انبوهي از زباله ها

   پنهان شد. اصالت در ميان ابرها پنهان گشت. هوس به مركز زمين رفت ، دروغ گفت : زير سنگي

   پنهان مي شوم اما به ته دريافت رفت. طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد و

   ديوانگي مشغول شمردن بود. هفتاد و نه ... هشتاد... هشتاد و يك... همه پنهان شده بودند به جز

  عشقِ كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميمي بگيرد. در همين حال عشق دويد و در بين يك

   بوته گل رز پنهان شد و ديوانگي فرياد زد : دارم مي آيم! اولين كسي را كه يافت لطافت بود،

   دروغ ته دريا،هوس در مركز زمين و ... يكي يكي همه را پيدا كرد به جز عشق. او از يافتن

    عشق نا اميد شده بود

   كه حسادت در گوش هايش زمزمه كرد : عشق پشت بوته گل رز است. ديوانگي شاخه چنگگ مانندي

   را از درخت كند و با شدت آن را در بوته گل رز فرو كرد و دوباره و دوباره تا با صداي ناله اي متوقف

    شد.

  عشق از پشت بوته بيرون آمد. با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات

   خون بيرون مي زد. شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او اينك كور شده بود.

   ديوانگي گفت: من چه كردم؟ چگونه مي توانم تو را درمان كنم؟

   عشق پاسخ داد: تو نمي تواني اين كار را بكني و مرا درمان كني .

   اما اگر مي خواهي كمك كني راهنماي من شو. و از آن زمان است كه عشق كور است و

   ديوانگي به همراه او ...