گدایی قشنگ ترین صفت دنیا بود وقتی به دنبال واژه ها

به دنبال تو بودم.

مادرم بوی آب بود و پدرم طعم پرتقال و خواهرم در عصر های

بلند تابستان در شیرجه به رودخانه کودکیم معنا می شد.

کودکانه ترین دنیای ممکن را با خود بزرگ کرده ام.....

هرسال دی ماه که می شود به خود می گویم :

این ماه هم مثل ماه های دیگر خاصیت عاشق شدنش را از دست داده

است واز این غصه می میرم .

به من نگاه كن ....

پير هم اگر شوم

 با تو شرط مي بندم كه با يك نگاه مي تواني بدزديم

و زمستان كه گذشت

دو لنگه از كفشي كه جفت هم بودند تا به تا مي شويم

من به دنبال واژه مي افتم  و تو در حسرت لنگه اي ديگر ...

براي روز ميلاد تن من، 
نمي خوام پيرهن شادي بپوشي
به رسم عادت ديرينه حتي،
برايم جام سرمستي بنوشي
براي روز ميلادم اگر تو،
به فکر هديه اي ارزنده هستي
منو با خود ببر تا اوج خواستن،
بگو با من که با من زنده هستي
که من بي تو نه آغازم نه پايان،
تويي آغاز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين،
بشه بي تو غم فرسودن من

نمي خوام از گلهاي سرخابي،
برايم تاج خوشبختي بياري
به ارزشهاي ايثار محبت،
به پايم اشک خوشحالي بباري
بذار از داغي دستهاي تنها،
بگيره هرم گرما بستر من
بذار با تو بسوزه جسم خستم،
ببيني آتش و خاکستر من
تواي تنها نياز زنده موندن،
بکش دست نوازش بر سر من
به تن کن پيرهني رنگ محبت،
اگه خواستي بيايي ديدن من

 که من بي تو نه آغازم نه پايان،
تويي آغاز روز بودن من
نذار پايان اين احساس شيرين،
بشه بي تو غم فرسودن من ...

دوباره یلدایی دیگر از راه رسید و من نیز یک سال بزرگتر شدم ...

من ره آورد شب یلدایم که زمادر زادم 

زین سبب در قفس تنگ جهان افتادم

اينم كيك تولدم ....

صدايي مي آيد...

صداي نازك سردي....

در هياهوي فكرها ، به سپيدي خرگوش همسايه قسم

صدا انگار صداي زمستان است .

بيا با هم شال و كلاه كنيم ...