تو را در آسمان شرق می جویم جایی که آرزوهای نقره ای من خانه دارند.

تو را در حسرت یک قوی تنها  ٬تو را در بال و پر یک پرستوی شوریده ٬ 

تو را در بوسه ی پروانه ها و مغرب گیسوان فرشته هایی که هرگز زمین را

 ندیده اند می جویم.

چشمهایت جمهوری مهربانی و عشق است .

بگو من در کدام یک از خیابانهای آن زاده خواهم شد؟

من از تمام کلمات دنیا فقط دو کلمه را می خواهم

دوستت دارم را

و دلم می خواهد شکوفه ها و کوهستانها گرد من جمع شوند

و هزاران بار آن را با من تکرار کنند .

دوست دارم شب و شبنم آنقدر ادامه پیدا کنند تا قلب کوچکم آفتابی شود.

کاش می توانستم از درون یک تنگ شیشه ای با ماهی های قرمز برایت ترانه بخوانم .

دوست دارم نه بهشت باشد و نه دوزخ که بین من و تو فاصله اندازد .

 دوست دارم هر روز تو را در نفس تازه ی خورشید و هر شب در سایه

 روشن ماه ببینم.

 دوست دارم نیمه شبها با من به کوچه های اندوه بیایی

 و ببینی که چگونه کنار گلهای شمعدانی و بابونه ها نی می نوازم.

دروازه های آسمان را به من نشان بده و بگذار دستهایم

در منظومه شمسی جریان پیدا کند.

فانوسهای مهربانی ات را بر سر راه من بر افراز تا در بیشه های زشت

و مه آلود گناه گم نشوم.

مرا در گرد و غبار رویاهایم تنها رها مکن و پرنده ها و ابرها را از من مگیر

و هنگامی که سوسن های بی قرار در دود و بارون آواز می خوانند مرا به خانه ات ببر!

دوست دارم در زیباترین آسمان تو زندگی کنم

و دوشنبه ها با رودخانه ها و رازیانه ها به گردش بروم.

سوگند به دریا و به موجی که هر دم به سوی تو بال می گشاید

من شبها گاهی در جستجوی تو

 پوست تاریک شب را لمس می کنم

 و حتی از سنگها سراغت را میگیرم..

دوستت دارم ....

آرزوها در انتظار برآورده شدن با تو به بهار مي آيند . بر تن وسوسه هاي تمام نشدني

 لباس اعتدال بپوشان . فصل اخم و حرفهايي كه در سردي هواي شبانه بخار مي شوند

 گذشته، لبخندت را در آينه ي زلال آب چشمه ها ، براي خود تكرار كن . كلمات كهنه را

 در سپيدي برف هاي آب شده ي رود بشوي وحرفهاي تازه را چون ماهي پولك نقره اي

صياد باش .

بگذار دو شكوفه ي تازه رسته براي لحظه اي در مردمك چشمهايت قاب شوند و نگاهت

 عطر مهرباني  به خود بگيرد . هيزم شكن كنده ي غم هايت باش و در آتش

 چهارشنبه ات آنها را بسوزان .

 از پيله ي سخت تنهايي بيرون بيا ، پروانه شو . هواي دشت سبز عاشقي در انتظار

 بال هاي توست .

 به تكرار سريع برف پاك كن روي شيشه ي ماشين زمان در جاده ي زندگي نگاه كن .

تابلوي بازگشت ممنوع را به خاطر بسپار ، مقصد نرفته هاست .

 گاهي خرمالوها سهم گنجشك ها مي شوند . برگ هاي بي وفا را فراموش كن .

جوانه ها تازه روييده اند .

 دستكش هاي چرمي قهر را با دندان سپيد محبت بيرون بكش ، بگذار دستهايت هواي

آشتي بخورند .

 همه ي درها كه بسته باشد ، گريبان تنهايي امن ترين جا براي گريستن است .

 گريه ، فهم چشم ها را بالا مي برد . تنهايي را از حس تكرار خاطرات شيرين گذشته

لبريز كن .

 گاهي لازم است كه اسم روي شيشه ي بخار گرفته را فراموش كني و نامي تازه را بر

 روي ديوار احساست بنويسي . فاصله هايي در انتظار فرو ريختن اند .

 آن بهار را كه دستت به زنگ نمي رسيد ، به ياد بياور و فراموش نكن زماني مي رسد

 كه هرچه زنگ مي زني هيچكس در خانه نيست تا در را به رويت باز كند .

 اين فاصله را زندگي كن ....

بهار طبيعت بر تو عزيز تهنيت باد ....